Art@detransformatie is weer!

Hè, na drie jaar gooien we op Kunstfabriek de Transformatie op zaterdag en zondag 24 en 25 september de deuren van onze ateliers weer open, lekker. We doen dat elke twee jaar maar om de bekende redenen kon het vorig jaar niet doorgaan. Zijn we versprongen van oneven jaren naar even jaren, realiseer me nu. Lekker belangrijk. Belangrijk is dat het weer kan en dat er weer reuring in het gebouw is.

Na een wat aarzelende start door het kernteam (waar ik in zit) en, zo leek het, enige terughoudendheid van de atelierhouders (‘Je weet nooit of corona de kop weer opsteekt’), bruist het gebouw weer. Meer dan 60 ateliers openen hun deuren voor bezoekers en ik vind het geweldig om de diversiteit te zien die we aan de wereld kunnen laten zien. Ook Omstand, een broeinest van jong talent, en Marja Zomer doen mee. Het is een feestje om de Instagram- en Facebookpagina van de Transformatie, beide @transformatiearnhem, te bekijken. Die geven een overzicht van het werk en de verschillende werkvormen die er te vinden zijn. De ateliers op zes, jawel zés, verdiepingen zijn voor de Art door veel atelierhouders omgetoverd tot heuse galeries. We hebben ook twee overzichtsexposities. Eén in de Boderuimte met allemaal klein werk dat ook lekker betaalbaar is. En één in de workshopruimte, waar collega’s uitpakken met monumentaal werk. Ik kan er natuurlijk nog veel meer over zeggen maar in dit geval moet je gewoon komen kijken. Ik zie je!

Art@deTransformatie
Datum: zaterdag 24 en zondag 25 september 2022
Openingstijden: van 12 tot 17.00 uur
Toegang: gratis
Locatie: Kunstfabriek de Transformatie
Adres: Van Oldebarneveldtstraat 90 in Arnhem

Oude dingen nieuw gemaakt

Fallen flower with figurine
Fallen flower with figurine

Wat mij betreft mogen ze weg’, zei ik. Han en ik stonden in onze schuur met wat oude verweerde beeldjes in de hand. Ze hadden in de tuin van ons vorige huis gestaan en zoals te doen gebruikelijk kon Han er geen afstand van doen. Dus waren ze meeverhuisd. ‘Ze gaan niet zó de tuin weer in’, zei ik met enigszins bozig. ‘Nou, jij bent toch zo goed met verf, dan knap je ze op’, was het weerwoord. 

En zo begon mijn project ‘Oude dingen nieuw gemaakt’. Oude, versleten beeldjes repareren met een knipoog naar Kintsugi. Kintsugi (gouden band) of Kintsukuroi (gouden reparatie) is de Japanse kunst om gebroken voorwerpen te repareren. Breuk en reparatie worden hierbij gezien als onderdeel van de geschiedenis van een object in plaats van als iets om te verhullen.

Al herstellend en reparerend gingen de beeldjes steeds meer een leven krijgen. In mijn hoofd ontstonden verhalen over de levens die ze geleid konden hebben of die ze gemist hadden. Ik begon ze ook te schilderen in hun verhaal. Soms met weemoed en soms met een kwinkslag. En soms wat verborgen, want-ik-wil-het-wel-vrolijk-houden, uithalend naar de samenleving waarin we leven. 

Wil je zien wat ik ervan gemaakt heb? Dat kan. Mijn werk is van maandag 23 mei tot en met vrijdag 2 juli te zien in de Boderuimte van Kunstfabriek de Transformatie. Mail me voor een afspraak!

Vakantie van één middag

Gisteren heb ik de coronaregels aan mijn laars gelapt, ik trok het even niet meer. Het begon s’morgens, of eigenlijk al de avond daarvoor. We hoorden dat we Duitsland wel in mochten op voorwaarde dat we een medisch mondkapje gebruikten. Ja! Vakantie van één middag, naar Duitsland! Dus wij naar de Etos, waar ze medische mondkappen verkopen en daarna de grens over. Het voelde heel illegaal maar oh zo fijn. Inmiddels ook voorzien van bestellijsten van andere behoeftigen. Heerlijk door erg Duits heuvelachtige landschap getoerd en ons verlekkerd over waar we allemaal zullen gaan eten als het leven weer normaal is. Het Schnitzelhaus ‘Klein aber fein’ of overnachten bij hotel Berg und Tal, met ingebouwd diner? Of toch Altes Gasthaus Christ in Hüthum? Aan fantasie geen gebrek. Boodschappen gedaan in Bauernhof Am Lindchen in Uedem en Kaufland in Kleve. Uedem was volgens Han geen grensverkeer meer, we zagen echt niet één Nederlands kenteken. We voelden ons kleine crimineeltjes, dus snel naar Kleve.
Terug in Nederland de Uedem-bouillon bij vrienden afleveren. Niet voorgenomen maar wel gezellig met z’n viertjes zitten kletsen en later nog even met z’n vijven. Het voelde zó goed om even een gevoel van ‘gewoon’ te hebben. Van hartelijkheid en warmte. Vervolgens naar Els en Guus om het bestelde bier af te leveren. Ook daar niet voorgenomen maar toch neergezakt aan tafel, als vanouds. Els zei nog ‘Wij weten dat dit niet de bedoeling is?’ Ja, dat wisten we. Maar ik, wij, hadden het allemaal nodig om even bij elkaar te zijn. Samen zijn, lachen, een drankje doen, een bitterballetje. Ons normale leven voelen.

Alsof je zeewater in je neus krijgt

‘Ja broer, maar ik zit elke avond op de bank tegen jouw dopehead aan te kijken en dat komt door die snuivende junkhead van een schoonvader van je’, zei de man die voorbij liep terwijl ik het coronateststation verliet na mijn eerste coronatest. 
Han had opmerkingen gemaakt over mijn niesbuien. Zelf vond ik het niet heel bijzonder, want dat heb ik altijd bij abrupte weersveranderingen. Mijn slijmvlies raakt dan geïrriteerd. Maar nu maakte hij zich toch zorgen. Dus ik ‘Ok, dan laat ik me testen’. De jonge vrouw op het teststation zag dat ik nerveus was en stelde me gerust ‘het is alsof je zeewater in je neus gekregen hebt’. Ze had gelijk en opgelucht wandelde ik naar huis en kwam dus die man tegen. Hij was niet te vermijden, al briesend in zijn mobiel. Hij was zo geagiteerd over het gedrag van zijn broer dat de rest van de wereld het mocht horen. Want hij liep daar tenslotte omdat hij zich moest laten testen. Al doorstappend liet het gebeurde me niet los. Kom ik terug van een coronatest waarvan ik inmiddels zeker ben dat die negatief is, loopt er iemand voorbij die grote kans besmet is. Wat moet ik daarmee? Meteen omdraaien voor een nieuwe test kan niet, om er meteen achteraan te bedenken dat ik niet zo dwaas moest doen. Zo snel raak je ook weer niet besmet met corona. Maar vooral ga ik me er niet al te bezorgd om maken. Ik vind het niet erg om nog een keer zeewater in mijn neus te voelen. Het herinnert me aan vakanties in Griekenland, Spanje en Mexico. 

Nou, dan blijf ik toch lekker thuis!

Toen ik vanmorgen naar buiten keek en al die sneeuw zag, was ik blij. Blij dat ik er niet uit hoefde. Het is een enorme luxe om gewoon te kunnen zeggen ‘Nou, dan blijf ik toch lekker thuis!’ Als freelance loopbaancoach met mijn eigen coachpraktijk kon dat vaak niet. Je ging waar je opdrachtgever je wilde hebben. Ik kon natuurlijk beslissen om dat niet te doen als zelfstandige, maar ja, dan wordt de boterham wel dun besmeerd. Het was de pandemie die mij hielp te wennen aan een situatie waarin ik alles mag en niks moet. Totdat die zich aandiende, lukte het me niet om rust te vinden. Ik heb ruim tweeënveertig jaar fulltime gewerkt met een, ik mag wel zeggen, overdreven betrokkenheid. Mijn identiteit hing lang samen met mijn werk. Mijn hartinfarct in 2019 was een wake up call. Ik wist ineens ‘ik ben er klaar mee’. Om een heleboel redenen maar vooral omdat ik vond dat het genoeg geweest was. Alleen, dat kun je wel bedenken maar dat betekent nog niet dat je lijf, gedrag en gevoel meedoen. Ik vulde mijn agenda alsof ik nog volop in de running was, was bezig met mijn netwerk levend houden, las vooral vakliteratuur, kortom er was eigenlijk nog niks veranderd. De eerste lockdown gaf het ‘Boem-is-Ho!’-effect. Inééns was er geen volle agenda meer en werd ik teruggeworpen op mezelf. Niemand uit mijn zakelijke netwerk die me nog belde, want iedereen zat in hetzelfde schuitje en was zoekende hoe ze zich tot de pandemie moesten verhouden. De straten en de hemel waren leeg en de wereld werd stil. Ik werd stil. Voelde de rust komen die ik zocht en ik genóót ervan. Vanmorgen kon ik daarom voor het raam staan en met een blij gemoed tegen Han zeggen ‘Ik ga er vandaag niet uit, dear’.

Bent u een Heks?

Chile Anchos

‘Bent u een heks?’ Ja, dat is mij ooit echt gevraagd. Het is heel lang geleden, misschien zelfs nog pré-internet. Ik was helemaal in mijn nopjes neergestreken op een terras in Utrecht om te wachten op mijn lief. Die was bezig met zijn periodieke rondje platenzaken. Ik zat daar met een wijntje mijn chile anchos, chile carbol, epazote en nog wat dingen te bewonderen en te besnuffelen, want die Mexicaanse kruiderij ruikt zó lekker. Ik had een winkeltje ontdekt waarvan de eigenaresse behalve Mexicaanse volkskunst ook pepers en kruiden verkocht en die waren echt nog nergens anders te krijgen. Ik verzamelde de Bzztôh kookboeken maar kon weinig met het Mexicaanse receptenboek, omdat ik geen ingrediënten voorhanden had. Is trouwens nog geen gemeengoed. Ja, Tex-Mex dingen maar die tellen niet. Terug naar het terras. De pepers waren gedroogd en gerookt en zagen er vervaarlijk uit, groot en zwartgeblakerd, ik snap dat de man een associatie had met hekserij. Hoewel verrast, kon ik de verleiding niet weerstaan om mijn antwoord met wat geheimzinnigheid te omgeven. Vraag me overigens niet wát ik precies geantwoord heb.
Het winkeltje bestaat niet meer maar nu hebben we internet en kunnen veel gewoon bestellen. En ik heb ook nog het een en ander uit Mexico meegenomen. Vandaag heb ik de doos uit de kelder gehaald. Dat is altijd een feestje, want de lekkerste luchten komen je tegemoet. In het kader van ‘ik wil weten wat er in mijn eten zit’, dus geen zakjes, pakjes en kant-en-klaar producten, ben ik aan de slag gegaan om chorizoworst te maken met Mexicaans kruiderij en seitan. En hij mag er zijn, mijn lief vindt ‘m lekker, dus de worst heeft de lakmoesproef doorstaan. Het maken ervan leek wel wat op hekserij, dat wel.

De kracht van fantasie

Lot aka Prinses Elsa
Lot - Prinses Elsa

Sinds een paar maanden wonen mijn lief en ik in een ander huis. De verhuizing was een hoop gedoe als je bedenkt dat we meer dan de helft kleiner zijn gaan wonen. Maar goed, dat is iets voor een andere keer.
In onze nieuwe buurt woont Lot. Hoe klein ook, ze is vier, speelt Lot een verbindende rol in de buurt. Frank en vrij huppelt zij de huizen in en uit voor een gesprekje en wat aandacht. Onbedoeld gaf Lot mij inspiratie voor mijn inbreng in de ‘Plekken van plezier’, de expositie in Nieuwe Ruimte, waaraan ik deelneem.
Lot leunde in haar prinses Elsa-jurk en met diadeem op haar hoofd tegen onze keukentafel. Lot is namelijk hardcore fan van Elsa uit Frozen. Met rode konen luistert ze naar wat mijn lief vertelt en kijkt naar wat hij voor haar tekent.. Samen beleven ze prachtige avonturen met prinsen en prinsessen, eenhoorns en draken. Gewoon aan de keukentafel, een plek van plezier waar fantasie hoogtij viert.